شادی و بی خیالی رو به من هدیه کرد؛وقتی پیداش کردم،از خوشحالی گریه ام گرفته بود.

وقتی بچه بودیم،بزرگترین مشکلمون صبح زود بیدار شدن واسه رفتن به مدرسه بود.اما حالا مســــائلی

مثله:کنکور،دانشگاه،سیاسی،ازدواج و ... فکرمونو مشغول کرده.هیچ وقت فکر نمی کردم یه روزی دیدن

عکسای کارتونی حسرت بشه.وقتی این آهنگای کارتونا رو دانلود کردم و گوش دادم،احساس کردم بچه

شدم،نمیدونم چطور احساسمو بگم.یه حالت ناراحتی و شادی و گریه و خنده که چرا دورا شیرین کودکی

تموم شد

یه روز قرار بود بی بی واسه معلم مجید ژاکت ببافه.بی بی کاموای جیگری رنگ میخره.

مجید:بی بی کوجا بودی؟ -هیچی،رفتم کاموا بخرم واسه موعلمتون

مجید:بی بی این چه رنگی یس؟ -چی شه؟ مجید:بی بی این به موعلم اینشامون نیمیخوره.

بی بی:مگه موعلم ایملا و اینشا داره؟ مجید:این با موعلمای دیگه فرق می کونه بی بی.نه بی بی جون

این به موعلم علوممونم نیمی خوره،چه برسه موعلم اینشا

آقای راننده آقای راننده یالا بزن تو دنده برو به سمت تهرون میخوام برم تلویزیون

من میشم همکار مجرییییییییییی همدم و همراه مجریییییی میگیمو میخندیمو شادیمو سرخوش....

(لطفا با آهنگ بخونین)وای چقدر این شعرو دوست داشتم.

ملوان زبل همیشه اسفناج میخورد.دوم دبستان که بودم،امتحان ورزش داشتم.محمود هم گولم زد گفت:

مثل ملوان زبل اسفناج بخور که قوی بــــشی.با اینکه از اسفناج بدم میومـــد،با خوشحالی گفتم:راست

میگی؟اما اسفناجو خوردم بالاخره.به خودم تلقین میکردم که مثل اون قوی شدم.

خدا میدونه چقدر این کارتونو دوست داشتم.اون موقع ۸-۹ سالم بود.همیشه فکر میکردم من بتی هستم

و چون سمیرا از من کوچکتر بود،اونم ساراست.البته بتی مریض میشه و میمیره.

ولی خدایی خالی بندی تو این کارتون کم نبود!سوباسا وقتی میخواست گل بزنه،به کاکرو فکر می کنه و

میگه:من تورو شکست میدم.خلاصه توپه ۱۰۰۰ چرخ میخورد خودشم میپرید تو آسمونا بعد گل که میزد

اینقدر قوی بود که توپ تو شکم دروازه بان میرفت و جفتشون با هم  تور رو پاره میکردن!!!!

امان از دست ایکیو سان،اینقدر روی من تاثیر گذاشته بود که فکر میکردم وقتی میخوام فکر کنم،حتما باید

مثل اون باشم.بخاطر همین،۴زانو روی زمین مینشستم و چشامو میبستمو صدای تیک تاک در میووردم

خانواده دکتر ارنست:یه روز یه درخت بزرگ بزرگ پیدا میکنن و بالای اون درخت با چوب خونه درست کردن

وای خداجون چقدر از دیدنش لذت میبردم.

گوری انگوری هم با اون هیکل گندش رو ماشین می نشست و همه جا می رفت.

اینم که حرف نداره.همیشه در تعجب بودم که چطوری موهای جودی مثل سیخ تو هوا ایستاده.

استرلینگ و رامکال برای ساناز عزیزززززززززززززززز

                               فقط میتونم بگم یادش بخیر...