بنویس از سر خط ...

کمی تا قسمتی ابری

majarahayman — Thu, 03 Dec 2009 17:32:18 GMT

اولش خیلی دل پری داشتم، اما حالا که فکر می کنم می بینم ارزش نداره...

چرا به همه خوبی هایی که اطرافم رو گرفته توجهی نمی کنم، فقط تا رفتار نادرست از اطراف میبینم کل

روزفکرم رو مشغول می کنم.

قبول دارم زیادی احساساتی هستم اما زمانی احساسات خوبه که قوی هم باشم.

قبلا وقتی می دیدم خانم همسایه با تکبر رد میشه تعجب می کردم که چه چیزی باعث شده که فکر کنه بالاتره... یا وقتی کسی بهم دروغ می گفت؛ یا این که اگر به کسی توجه کنی، طرف فکر می کنه قصد چاپلوسی یا منظوری داری!

به خودم می گفتم من هم باید بد باشم تا بتونم زندگی کنم. آخه دیگه نیازی به این رفتارها نیست دیگه اغلب از وضعیت مالی خوبی برخوردارند یا دیگه همه یه مدرک تحصیلی دارن... دیگه نیازی به این رفتارها نیست.

خوشحالم که سر کوچکترین چیز تشکر می کنم.
خوشحالم که همیشه در سلام کردن با لبخندی پیش قدم میشم.
خوشحالم از اینکه به همه چی فکر می کنم و تا اونجایی که می تونم سعی میکنم درک کنم.
خوشحالم از اینکه وقتی باعث رنجش کسی میشم عذاب وجدان می گیرم و زود از دلش در میارم، حتی اگر غرورم اجازه نده، با یک اس ام اس عذر خواهی می کنم.

***

اما دیگه برام مهم نیست کی ناراحت میشه کی نمیشه، شاید دیگه مثل سابق نباشم که به روی خودم نمی اوردم. اما از این به بعد وقتی دلخور شدم، چهره ام رو با پرده که همیشه لبخند به لب داره پوشش ندم.

خوبی زیاد ضعفه...

روزهای به یاد ماندنی

majarahayman — Thu, 03 Dec 2009 15:54:18 GMT

سلام دوستای گلم...

امیدوارم حال همگی خوب و ایام به کامتون باشه، حال من هم بهتر از این نمیشه...سفر خیلی خوش گذشت، فقط دلتنگ خانواده ام شده بودم که اون هم هر شب با وب همدیگرو میبینیم و مثل بچه ها از ذوق یک متر بالا و پایین می پرم.

***

صبح روز جمعه به چیتگر رفتیم. من همش میگفتم بریم کوه اما دیگه اکثریت چیتگر رو انتخاب کردند.از طرفی هم به ساعتم نگاه می کردم که من الان باید سر کلاس باشم اما بعضی وقتها پیچوندن کلاس هم حال میده.دختر عمه ام هم پیشنهاد داد جمعه آینده به شمال بریم. گفتم: من تا هفته دیگه نیستم، کلاس دارم.

توی چیتگر هم درختای بلند و برگهای زرد پاییزی روی زمین ریخته بود؛ دختر و پسرای که دوچرخه سواری می کردن، عده ای هم اون طرف تر بساط رقص راه انداخته بودن یا ماشین های که از کنارمون رد میشدن صدای موزیک شون همه جارو پر کرده بود و متلک های رنگارنگ... مشاهده میشد.

داشتم دوچرخه سواری می کردم؛ نسیم خنکی هم می وزید انریکه هم گوش میدم.دختر خاله ام پشت سرم بود بلند میگفت: ایول تو اوج حال و عشق و صفا محکم با صورت پهن زمین شدم.

عینکم آفتابی ام یه متر جلو پرید کف دستم پاره شد زانوم هم خرد شده بود، مثل بدبختها به دستی که ازش خون میومد و لباس خاکی،نگاه می کردم خیلی بدجور افتادم ... حالا تو این هیری ویری دخترم خاله ام گفت: می خواستی بری کوه دیگه...

***

روز آخر هم به "کاخ نیاوران" رفتیم. فقط همش به همسران محمد رضا شاه حسودی می کردم ...

برف هم می بارید، تجریش هم بارون بود داشتیم میرفتیم خونه احساس کردیم خیلی گشنه مون شده ترافیک سنگینی هم بود، دیگه بیرون ناهار خوردیم... بعد از ناهار دوباره سر از همه جا در اوردیم... گفتیم: حالا که تا اینجا اومدیم یه امام زاده صالح هم بریم اونجا هم که پر بود از دختران جوان احتمالا به قصد شاهزاده سوار بر ماکسیمای سفید

دیگه اینکه خدارو شکر می کنم واسه همه خوبی هاش... حالا با یه روحیه بهتر خودم رو برای امتحانات آماده می کنم، درسته این یک هفته از درس عقب افتادم اما واقعا لازم داشتم.

حالا یک بار تفریح رو به کلاس و درس ترجیح دادن چیزی نمیشه... مگه نه؟

سفر

majarahayman — Mon, 23 Nov 2009 17:19:18 GMT

درسـته که وسط ترمه و وقت سفر نیست، اما به علت حجم زیــاد درس ها خـستگی از شهری که یک

فامیل در آن نداری و نبود جایی که واقعا در آن صفا کنی، دنبال فرصت مناسبی می گشتم تا برای تمدد

روحیه به سفر برم.

امتــحاناتم رو هم دادم و سعی کردم خوب بخونم که وقتی زیــاد بهم خوش گذشت عذاب وجدان درس به

جونم نیفــته بعد از امتحان خــوبی کــه دادم، بستنی گرفتم تا بیشتر لذت ببرم. بــعدش هم بــا دوســتان

توی چمن حیاط دانشگاه نشستیم و می گفتیم و می خندیدیم حتی به مورچه های که مثل هیولا بودن

تو چمن ها در حال عبور و مرور بودند. بعد هم کلاس تشکیل نشد و بیشتر حال کردیم...

***

تک تک لحظات سفرو دوســت دارم از چمدون بستن اش تا سوغاتی خــریــدن و فکر کردن به عزیزانی که

می خوام اونهــارو ببینم و حتی هنــگام فرود هــواپیما هم احــساس خوبی بهم دست میده چـون از بالا

خیابان ها، برج ها، مــاشین ها... رو همانند ماکت حرفه ای میبینم خوبیش به اینکه از بالا همه رو کوچک

می بینم و هیچ کدوم ادعای بزرگی نمی کنند.

به مــنزل خاله ام میرم، دختر خـاله ای دارم که هم سن هستیم و پایه خوبی برای گردش هام دارم جالب

این جاسـت که خیلی جلوی خودم رو گرفتم، بهشون نگفــتم دارم میام. وقتی رسـیدم آژانس می گیرم،

بعد زنگ در خونه رو می زنم منو از آیفون میبینند و کلی می خوام سوپریزشون کنم.

(اما می ترسم خونه نباشند و بیشتر خودم سوپریز شم.)

*** بعدا نوشت: پرواز جمهوری اسلامی مثل همیشه تاخیر داشت، و خستگی و سردرد ذوق سفر پرید

اما وقتی اومدم خونه سوپرایزشون کردم و کلی متعجب و خوشحال شدند.

گفتند:چرا این کار می کنی؟ میگفتی تو این سرما میومدیم دنبالت... حالا قراره تلافی کنند و سرزده به

بوشهر بیاند

حال و هوای من

majarahayman — Thu, 19 Nov 2009 05:11:18 GMT

بنده از دیشب عصبانی هستم به چند علت:

قراره سه شنبه به مسافرت برم، اما خانواده اجازه نمیدن زیاد اونجا بمونم به دلیل داشتن درس و کلاس های دانشگاه... بابا این همه مثل بچه های مثبت مرتب و منظم رفتم الان به کجا رسیدم؟ البته هنوز بلیط برگشت رو نگرفتم لااقل اینطوری جای شکرش باقیه که معلوم نیست کی بر میگردم، اما هنوز نرفتم غصه برگشتن رو دارم...

یکشنبه امتحان سخت دارم، هیچ جوره خوندم نمیاد اون هم یه درس حفظیاتی به خدا حسش نیست.

الان آزمایش خون دادم به شدت دو تا دستام درد میکنه... من خیلی ترسو ام کلی خودمو ناز می کردم که چیزی نیست چشمامو بستم چون می ترسم خون رو ببینم.بعد خانومه گفت: رگ دستت پیدا نیست خون نمیاد،بعد به جون دست دومم افتاد، آی حرص خوردم آخه خیلی درد گرفت.

کمبود خواب دارم، از یک ساعت دیگه که میخوام برم کلاس تا سه شنبه واقعا سرم شلوغه...

این آسمون هم هی داره فکر می کنه بارون بزنه یا نه... هوای ابری قایم موشک بازی میکنه...

باز دیشب اومدم خودمم نشون بدم که یه چیزی بلدم، پیتزا درست کردم دستم سوخت، به قول دختر خاله ام میگه: وقتی ازدواج کردی تورو شب اول برمی گردونن خونه بابا (حالا یه چیزی گفتم زیاد جدی نگیرید به وقتش یه پارچه خانوم میشم)

***

* این پست خیلی بد نوشتم اما باید یه جارو خط خطی می کردم تا اعصابم آروم بشه یا نه؟

جمعه های متفاوت من

majarahayman — Fri, 13 Nov 2009 17:54:18 GMT

ایـن ترم، روز تعطیل جمعـه و خوابیدن صبح روز جمعـه، گردش بعـداز ظـهرش هیچ کـدوم برای بنده مـعنایی

نداره! چرا؟

چون باید ساعت شش و نیم صبح از خواب ناز پاشم و به کلاس برم اون هم تا ساعت ۸ شب.

مـن گله ای ندارم، خـســته مــیشم اما خستگی اش هم شیرینه، البته بــرای کسانی که به رشته شون

علاقه دارند. چون بعضی ها کمی بازیگوش هستند موبایل شون از دست شون نمیفته، همش با عزیز

دلشون می خوان گپ بزنند! اما وقتی استــاد سر کلاس درس میده یا مثلا در فلان ساعــت مقرر باید

کارهــاشون رو تحویـل بدهند دیگه نمی تونند از این کارها بکنند؛ واسه همین همیشه نق میزنند که کی

تموم میشه... یا اینکه طــرف میاد میگه دیشب نخوابیدم چون تا صبح داشتم با فلانی پـای تلفن حرف

می زدیم نمیدونی اینقدر خوش گذشت.... من هم میگم: خوش باش ما که حسود نیستیم.

معمولا بچه های معماری اکثرا خوشتیپ و مرتب هستند اما وقتی بعد از چــند ساعت وقتی کلاس تــموم

مــیشه رنگ به رخسار ندارند همه خسته اند و به فــکر ماکت هایی هستند که قراره روز بعد تحویل بدن و

حیرون اند و نمی دونن به کدوم کارشون برسن.خلاصه اگر یکی به چهره دانشجویان معماری هنگام ورود و

خروج توجه کنه کلی خنده اش می گیره.

دقــیقا مثل کلاس رفتنمون تفاوت قبل از شروع و پــایان کلاس رو می تـوانید مشاهده کنید متوجه میشید

من چی میگم ;)

این هم میز کار بنده اس! دلم میخواد دورو برم همیشه مرتب باشه اما موقع ماکت ساختن که میشه

شتر و بارش تو اتاقم گم میشه یا اینکه روز قبل به دختر خالم وب دادم با تعجب گفت: چه خبره اونجا؟؟؟

خندیدم گفتم: خر زاییده...

ورزشکار میشویم!

majarahayman — Sun, 08 Nov 2009 18:20:18 GMT

زیاد شنیدیم که ورزش کردن روحیه رو خوب میکنه، عضلات رو قوی می کنه، تندرستت میکنه و... و...و...

ورزش هـم رشته های زیادی داره که هر فردی به رشته مورد علاقه ورزشی اش گرایش پیدا میکنه و یکی

به سمت بستکبال میره، یکی قایقرانی یا کوهنوردی....

امروز با دوستم رفتیم کلاس ایروبیک اسم نوشتیم، من هم که مدتها بود ورزش نکرده بودم اما هر از

گاهی شنا میکنم کلاس خیلی خوب بود ماشالله مربی هم یه خانم خوش بر و رو و پر انرژی بود، ایشون

آهنگهای خارجی گذاشت وقتی می دویدیم به ما روحیه میداد با صدای بلند میگفت: آفرین...بدوووو

منو میگید با شنیـدین مـوزیک هایی که دوست داشتم هم چین می دویدم و انرژی می گرفتم که انگار نه

انگار من همون دختری ام که همیشه از ورزش و شنیدن خبرهای ورزش فراری بودم...

تو سالن بدنم گرم بود و زیاد دردی احساس نمی کردم اومدم خونه مستقیم رفتم دراز کشیدم همه بدنم

کـوفته شده بود و به شدت درد می کرد البته همش از ورزش نبود از شب قبلش حالم بد شده بود. به

دوستم اس ام اس میدادم دارم میمیرم خیلی بدحال بودم. بعد رفتم دانشگاه و با نشستن روی اون

صندلی های بلند فلزی کمر درد هم بیشتر میشد الان هم که ناله ام هر لحظه درد داره شدت میگیره...

اما خوب خوشحالم که تنبلی رو کنار گذاشتم و سعی می کنم دیگه هیچ وقت ورزش رو رها نکنم.

البته امروز چیزای دیگه هم پیش اومد اما چون ورزشکار شدم و از اونجایی که ورزشکاران از روحیه

قوی برخوردارند از تعریف کردن هر چیز منفی خودداری می کنم.

ورزشکار باشید :)

تو فکرمون چی میگذره

majarahayman — Mon, 02 Nov 2009 19:20:18 GMT

وقتی صبح به قصد رفتن بر سر کلاس از خونه میزنم بیرون، آدم های متفاوتی رو می بینم؛ آقای که در

ماشین آخرین مدلش نشسته؛با یه دست رانندگی میکنه و دست دیگه رو به بیرون به پنجره تکیه

داده و برق ساعت طلایی اش، چشمو میزنه.

جلوتر که میرم گوشه ءخیابون، پسرک معلولی می بینم؛ آزرده خاطر میشم و خدا رو برای این که منو

سالم آفریده شکر می کنم.

چون من زیادی احساساتی هستم، سعی می کنم به صحنه ای که دیدم زیاد فکر نکنم...

به ایستگاه دانشگاه که می رسم، دوستانم رو می بینم؛ یکی خندون، یکی با چشم های نگران به

ساعتش نگاه می کنه، یکی با گوشی موبایلش صحبت می کنه در حالی که سعی می کنه برای اون

پشت خطی دلبری کنه لبخند میزنم.

سوار سرویس میشم. معمولا صندلی کنار پنجره رو انتخاب می کنم که به بیرون دید داشته باشم کنار

پنجره نشستن رو دوست دارم، حتی اگر از ویو زیبایی برخوردار نباشه اما سادگی درونش موج میزنه...

با حرکت سرویس احساس می کنم کمی از ادم های تو خودروهای دیگر پیروزترم چون ارتفاع سرویسم

بالاتره و بقیه رو کوچکتر از خودم میبینم...

نور آفتاب مستقیم به عدسی چشمم می خوره؛ از عینک آفتابی ام کمک می گیرم. به اطرافم که نگاه

می کنم بغل دستی ام هندزفری اش رو در گوشش گذاشته، دو صندلی جلوتر دختر و پسری که

سرشون تو سر هم دیگه اس و میگن و می خندند، صندلی پشتم بحث از آخرین بازار فشن و مانکن

بودنه...

اما من همچنان به دورو برم نگاه می کنم چهره آقای راننده رو از تو آینه میبینم تو فکرهای خودش سیر

میکنه...به خودم که میام می بینم سرویس توقف کرده و میخواد دانشجویان دیگرو سوار کنه حواسم به

پسری میره که سوار بر دوچرخه است با لبخند نگاه و چشمکی نثارم می کنه...

دنیای هر فردی با فکر و تصوراتش متفاوته هر یک به نوعی زیبا...

وبلاگ

majarahayman — Sat, 31 Oct 2009 21:38:18 GMT

حــرف هایی برای گفتن داری، دلت می خواد اطلاعاتی در مورد رشته مورد علاقه ات بدی، اصلا عــشقت

کشیده حرف های سـیاسی بــزنی یا دوسـت داری شعر بگی... میدونی چیزی بنام "وبــلاگ" هـست، که

میتونی این خواسته ات رو برآورده کنی.

حالا شـاید دسـت قــلم خوبی نداشــته باشی یــا در زمان تحصیل زنگ انـشاء رو دوســت داشتـه باشی

نمیدونم شاید هم اون رو کلاس خسته کننده و خواب آلودی می دیدی!

نه بـه اون موقع ها که با خودکار بیک و دفتر کاهی که گاهی با خط خوردگی می نوشتی یا دفتر خاطرات

هایی که روش گل و بلبل داشت و یه قفل و کلید و اونا هزار تا سوراخ سمبه قایم می کردی و نه به حالا

که به راحتی رو صندلی لم میدی و هر چی دوسـت داری تایپ می کنی، اگر حوصله کنی، عــکسی

برای تزیین پس زمینه اش میزاری؛ این که چیزی نیست! می تونی قالب وبــلاگت رو مثل رنگ خونـه ات،

هــر رنگی که دوست داری بــه دیــوارش بپاشی و اسمی براش انتخاب کنی. به علاوه ساعت دیواری،

تقویم، قاب عکس خودت و یا شعر، جمله زیبا هم به می تونی به دیوارش نصب کنی ...

مــهمون هم برات میاد، چــه غریبه چه آشنا در خونه ات به روی همه بازه و همه شریــک خوندن نوشته -

هــایی میشند که از دلــت بیرون اومده، خودتــم به خونه هــاشون سر میزنی. با تایــپ کردن هــم صحبت

میشی، ببین این تکنولوژی چه کرده...

هم صحبت کسانی میــشی که با تو کیلومترها فاصله دارند؛ جـالب اینجاست که حتی اونهارو یک بار هم

ندیدی!

با کســایی آشنا میشی که کارای مختلفی می کنن، یکی دامپزشک دیگری معمار، یکی مرد چهل ساله

دیگــری دختر شانزده ساله یکی هم استانی ات، یــکی اون ور آب، اما از بس حداقل هفته یا دو هفته ای

یکبار به خونه اش میری دلها نزدیکه و انـگار که سال های سال هــمدیگرو می شناسید! مجازی اند اما در

حقیقت هستند!

آرشیوهای موضوعی هم که حکم بچه های این خونه رو دارند!

چیز بدی نیست یه روز از احـساساتت مــیگی یه روز خیلی ســرخوشی شــاد می نــویسی یــه روز هـم

دردودل می کنــی که می تونی این جا مغزتو تخلیه کنی ( خودمونیما کسی که ندونه میگه اسپانســر

وبلاگها هستم که اینطور واسش تبلیغ کردم)

نم کشیدیم...

majarahayman — Fri, 30 Oct 2009 18:53:18 GMT

این پست تنها یک دردو دله،نمی دونم شاید باز دارم بهونه میارم.

خـیلی بده آدم، تو جایی که زندگی کنه احساس راحتی نکنه...... نه فامیلی داشته باشی در شهری که

ساکنش هستی،نه هـمسایه خوبی.... حالا اینها به کنار،جایی تفریحی خوبی هم نداره که وقتی فـشار

تنهایی و دلتنگی باشه، با رفتن به اونجا خستگی از تنت بره بیرون و سرحالت کنه....

یا اینکه در میان افرادی باشی که به شهرشون ببالند و حتی نتونی خودت رو با حرف زدن راحت کنی...

+ + +

نه تنها اینجا، تو همه جای این کشور وقتی دختری سوار بر دوچرخه باشه همه با نگاه ها و حتی کسانی

با مــوتور سیکلت تعقیب شون می کنند، هـست... یا وقتی که کاری به کــسی نداشته باشی و داری به

جـایی که می خوای بری فکر مــی کنی؛ نمیشه بهت تنه نزنن... یا وقــتی سوار تاکسی میشی محاله

آقای راننده نپرسه: بچه کجایی؟؟

همه جا آدم خوب، بد، کنجکاو، ساده، هیز، پاک، خالی بند یا صادق ... وجود داره.

آدم های اینجا بد نیــستند اما بعضی از اونها، چشماشون رو باز نمی کنند که اطرافشون رو ببینند. زیادی

قانع هستند و به هیچ وجه نمی پذیرند که از شهر خوبی برخوردار نیستند........ مــثلا انگار براشون مـهم

نیست که چراغ پارک خاموش یا روشن باشه، همیشه ساکت و در حال اطاعت کردن اند اگر هم اعــتراض

کنی کلی شاکی میشن!!!

..................................

یــه عده میگن: زندگی مسخره اس؛ نه! زنــدگی زیبایی خاص خودشو داره؛اگه تـلاش کنی به چیزایی که

می خوای برســی،موفقیت در عــرصه تحصیل و کار، داشتن یه دوست خوب، سفر کردن یا خــوردن غذای

مورد علاقه؛مگه زندگی همین دل خوش بودن به این شادی ها نیست؟

مثلا در میان اون همه گله و شکایت،امروز تماس دوست عزیزی(مونای مهماندار) منو شاد کرد یا وقتی که

فـکر می کردم احتمالا استادم از ماکتم راضی نخواهد شد با تعجب دیدم کلی تاییدش کرد و من مـثل بچه

ای که بهش یه آب نبات بزرگ دادن، حسابی ذوق زده شدم.

روزهای رنگین

majarahayman — Tue, 27 Oct 2009 05:47:18 GMT

مشهد که بودیم، محل اقامت ما، با صفا و با طراوت بود. روزی از روزها، کنار پنجره بودم داشتم بیرون رو

دید می زدم؛ زوج جوون دم در محوطه ایستاده و مردد بودن که وارد بشن یا نه! گویا از محیط خوششون

اومده بود و می خواستن چند تا خاطره با دوربین عکاسی ثبت کنن؛اون ژستا و حرکات عاشقانه و گاهی

خنده دار، باعث شد از پنجره کنار برم و احتمالا صحنه های بدون سانسور و نبینم و خوش باشن ...

+ + +

در گذرگاه زمان

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخ و شیرینی خود می گذرد

رنگ ها رنگ دیگر می گیرند

عشق ها می میرند

و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ

دست نخورده به جا می ماند